Zasady pracy rewalidacyjnej - ...::: www.pedagogika.com :::... mgr Joanna Różycka

Każdy z nas jest zdenerwowany i sfrustrowany gdy nieoczekiwane, niezaplanowane zdarzenia zaburzają rytm naszego życia. Jednak dzięki doświadczeniom i wiedzy, po chwili potrafimy odnaleźć się w nowej sytuacji.
Świat dziecka głęboko upośledzonego bywa niezrozumiały, gdy chaos zaburza znany mu rytm, którego nie może opanować. Znika poczucie bezpieczeństwa – nowe sytuacje, nowe osoby wywołują u niego lęk.
Rozpoczynając pracę z dzieckiem głęboko upośledzonym należy pamiętać o pewnych zasadach, aby zapewnione było mu poczucie bezpieczeństwa oraz przewidywalności niektórych faktów. Dlatego bardzo ważne jest stworzenie uczniowi stałego porządku dnia. Musi być zachowany rytm.

- zajęcia powinny odbywać się według ustalonego harmonogramu;

- zajęcia powinny być poprzedzone określonym sygnałem;

- jedność miejsca:

- określony rodzaj zajęć, powinien odbywać się zawsze w tej samej sali;

- dziecko musi mieć własne miejsce do pracy, posiłku, a także odpoczynku;

- wyposażenie sali powinno być uporządkowane, każdy przedmiot powinien znajdować się na swoim miejscu;

- jedność osób:

- określony rodzaj zajęć powinny prowadzić te same osoby;

- w miarę możliwości powinno być ich jak najmniej.”[1]

Według Lipkowskiego najważniejsze „ zasady rewalidacji dzieci głęboko upośledzonych to:
·        zasada akceptacji – polega na kształtowaniu stosunku społeczeństwa do jednostek upośledzonych umysłowo, aby uznając trudności rozwojowe tych osób nie zaniedbywano wszelkich form opieki i pomocy dla nich, czyli aby obowiązki społeczne były podejmowane w pełni gotowości w stosunku do potrzeb osób odchylonych od normy;
·        zasada pomocy – to dbałość o aktywację sił biologicznych wychowanka, aby go usamodzielnić, aby wytworzyć odpowiednią atmosferę w środowisku;
·        zasada indywidualizacji – dostosowanie nauczania do indywidualnych właściwości dziecka oraz uwzględnienie jego własnego celu kształcenia;
·        zasada terapii pedagogicznej – czyli najpierw poznanie dziecka     i opracowanie diagnozy, następnie wspólna praca ze środowiskiem aby polepszyć sytuację;
·        zasada współpracy z rodziną – zasada wspólnego, uzgodnionego działania szkoły
i domu, aby wspomagać każdy wysiłek dziecka na drodze ku usprawnianiu i rozwojowi.”[2]

Łącząc te dwie teorie może nauczyciel stworzyć optymalne warunki do pracy z dzieckiem głęboko upośledzonym, dając mu szansę na pełny i bezpieczny rozwój.
Praca z dziećmi upośledzonymi umysłowo wymaga elastyczności programowania nauki, aby ułatwić przeniesienie jej do najbliższego środowiska.

Zapewnienie dzieciom bezpośredniego kontaktu ze zjawiskami środowiska człowieka pozwala zapewnić warunki do wielostronnego przeżywania, działania i poznawania.
--------------

[1] Błaszczyk T., Jak wspomagać rozwój dzieci niepełnosprawnych intelektualnie w stopniu głębokim, Kalisz 2001, s.7.

[2] Wyczesany J., Pedagogika upośledzonych umysłowo, Kraków 1999, s.47.