Przewodnią myślą nauczyciela powinno być: „ pracować efektywnie i profesjonalnie można w każdym miejscu”.
Nie zawsze można pracować w świetnie wyposażonej pracowni w sprzęt rehabilitacyjno-rewalidacyjny, audiowizualny, w różnego rodzaju materace, piłki, baseniki, huśtawki. Dlatego, jednym z warunków wyposażenia musi być bezpieczeństwo.  Nie chodzi tu jednak o stworzenie pomieszczenia, które w niczym nie będzie przypominało normalnych warunków. Dziecko musi być bezpieczne, ale i musi doświadczać, aby jego rozwój postępował. To nie może być pomieszczenie „mięciutkie i cieplutkie”, bo dopiero to może spowodować ogromną krzywdę dziecku, gdy opuści takie pomieszczenie. Dziecko powinno poznawać przeszkody, różne struktury, faktury, temperaturę. Ważne jest natomiast, aby w takim pomieszczeniu były zaokrąglone krawędzie mebli, nietoksyczne substancje, równa podłoga i jak najmniej ostrych, drobnych elementów. W takiej klasie nauczyciel musi zadbać o to, aby zebrać jak najwięcej naturalnych, zbliżonych kształtem, strukturą, wielkością elementów, przedmiotów życia codziennego. Sposób wyposażenia sali musi ściśle współgrać z metodą nauczania życia przez życie. 
To znaczy, jeżeli uczymy dziecko samodzielnego jedzenia to robimy to zwykłą łyżką,  a nie plastikową zabawką z serwisu dla lalek.
Należy w wyposażeniu takiej sali zrezygnować z barier, a barierą dla dziecka upośledzonego może być: za miękki materac, długie siedzenie w wózku, obkładanie poduszkami, układanie dziecka zawsze na plecach ze wzrokiem utkwionym w biały sufit. Takie bariery zabierają dziecku możliwość podejmowania aktywności, zabierają mu szanse poznawania  i rozwoju. Sala nie powinna jednak być szara i ciemna. To powoduje  u dziecka nudę, obojętność. Dziecko musi czuć, widzieć, podziwiać, słyszeć. Kolory i kształty, zapach i dźwięk muszą dawać dziecku radość, czasem muszą pobudzać,  a czasem wyciszać. Nauczyciel musi ustalić, w jaki sposób przygotować salę aby była ostoją skupienia i radosnych przeżyć dziecka. Dziecko musi w takiej sali „żyć” i być chętne do współpracy. Musi uwierzyć, że świat jest ciekawy, że warto i może go poznawać, że może tam wrócić pomimo swego lęku. W takiej klasie co jakiś czas powinien witać dziecko nowy, ciekawy element. Takie drobiazgi zachęcają do poznawania. Dzieci uwielbiają czyste, żywe barwy, duże plamy i proste figury geometryczne. Klasa ma wzbudzać uczucia ciekawości, radości, chęci poznania, ma dawać komfort psychiczny. Nauczyciel musi zaufać wrażeniom i spontanicznym zachowaniom dziecka.
         Jednym z elementów klasy jest również sam nauczyciel. Musi on pamiętać, że jego szorstkie i sztywne ubrania nie skłaniają do przytulania się, krzykliwy głos rozdrażnia, a zbyt intensywny zapach perfum uniemożliwia odbiór innych zapachów.
Również biżuteria bywa nieprzyjemna w dotyku – ostra i zimna.
         Wygląd klasy zależy od inicjatywy, pomysłowości nauczyciela. Nie należy jednak zapominać o indywidualnych potrzebach dzieci.